تفکر جمعی ، خردی که نقص دارد

همیشه در هر جمعی ، با تجربه ها و سطوح بالای سلسله مراتب یک جامعه برای تصمیم گیری و یا حل مشکلات جمع شده و از خرد جمعی سود می برند .
سه نکته قابل توجه و مهم در این تجمیع نظرات و افکار وجود دارد :
اول اینکه ، آیا نظرات موافق وقتی فقط بر اساس اکثریت نگرش ها انتخاب شده اند تضمینی برای درست بودن آنهاست یا فقط چون نگرش های موافق و نه درست زیاد هستند یا بگذارید بهتر و بی پرواتر بگویم ، چون نظرات غلط بیشتری وجود دارد و این کثرت است که باعث انتخاب شده است
نکته دوم اینکه سطوح شبیه به هم در دانش و تجربه آیا خرد جمعی یکدست و باز هم موافق ایجاد نمی کند ؟ آیا نیاز نیست نوسان ها و شوک هایی هم به این موج یکنواخت داد . شاید این پایداری ، همچون مفهوم خستگی در رشته عمران و سازه ها روزی فرو می ریزد ؟ مگر نه اینکه خرد جمعی ماهی ها است که هنوز بر تجمع و اتحاد ظاهری است که سالهاست پایدار است و سالهاست غذای ماهیگیران را تولید می کند .
و نکته سوم ، چگونه باید درک کنیم که دو مورد بالا وجود دارد یا خیر ؟ چگونه از بیرون به ساختار درون نگاه کنیم ، چگونه وقتی مشغول و درگیر فرآیندی هستیم که خود عارضه است ، عارضه یابی کنیم ؟
مگر نه اینکه وقتی تغییر پارادایم ایجاد می شود ، گروهی یا تفکری از بیرون کسب و کار و جامعه وارد می شوند و یا پارادایم جدید را خلق می کنند یا با آن همراه اند و سوار بر موج !
اتاق فکر قرار نیست ، یکدست و موافق باشد ، اتاق فکر قرار نیست داخلی و بر اساس خرد جمعی داخلی رخ دهد ! اصول و نظارت است که یک اتاق فکر را شکل می دهد و موفق می دارد .
مهران محمدی